Εάλω η Πόλις…
Σκέψεις
σχετικά με τα αίτια της πτώσης της Κωνσταντινούπολης και η σχέση τους με το
σήμερα
Νεκτάριος
Λυκιαρδόπουλος
Γράφει ανάμεσα σε άλλα Ο λόγιος μοναχός της εποχής Ιωσήφ Βρυένιος:
«Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό
βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι' Αυτόν. Αποδίδουμε το κοινό όνομα
των έχθρων του σταυρού ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας.
Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους.
Χωρίς δισταγμό κάνουμε όρκους και συνέχεια ψευδορκούμε στο φοβερό και ιερό
όνομα του Σωτήρα και Θεού μας, και αυτό χωρίς να υπάρχει καμιά ανάγκη…
Προσέχουμε τα όνειρα και πιστεύουμε πως μας λένε το μέλλον. Κρεμάμε φυλαχτά
στο λαιμό μας εξασκούμε τη μαντεία. Καταφεύγουμε καθημερινά σε μάγους, μάντεις,
γύφτους, εξορκιστές αναζητούμε στη μαγεία τη θεραπεία κάθε ασθένειας και
διαβάζουμε μαγικά σε ανθρώπους και ζώα. Με ξόρκια προσπαθούμε να αυξήσουμε τη
γονιμότητα των χωραφιών μας, την ανάπτυξη και υγεία των κοπαδιών μας, να
επιτύχουμε στο κυνήγι, να έχουμε άφθονο τρύγο. Απομακρυνόμαστε ακόμη πιο πολύ
από την αρετή ψάχνοντας συνεχώς το κακό. Η φιλία απωθήθηκε και η κακεντρέχεια
πήρε τη θέση της. 0 αδελφός εκμεταλλεύεται τον αδελφό, ο κάθε φίλος ακολουθεί
το δρόμο της προδοσίας.
Δεν υπάρχει έλεος, ούτε συμπάθεια μόνο μίσος και αναίδεια. Οι κύριοί μας
είναι άδικοι, αυτοί που μας κυβερνούν αρπακτικοί, οι δικαστές μας διεφθαρμένοι,
οι διαιτητές μας ψεύτες, οι πολίτες απατεώνες, οι επαρχιώτες χωρίς κρίση και οι
πάντες εν γένει ευτελείς. Οι παρθένες μας είναι πιο προκλητικές και από τις
πόρνες, οι χήρες είναι περίεργες χωρίς λόγο, οι παντρεμένες κοροϊδεύουν μια
πίστη που οι ίδιες δε φυλάσσουν, οι νέοι είναι χαμένοι στην ακολασία, οι γέροι
παραδομένοι στο πιοτό, οι πρεσβυτέρες προσβάλλουν τη θέση τους, οι ιερείς έχουν
ξεχάσει το Θεό, οι μονάχοι ξέφυγαν τελείως από το σωστό δρόμο, οι άνθρωποι στον
κόσμο είναι τόσο χαμένοι ώστε με τα λόγια μεν να δίνουν την εξωτερική εμφάνιση
της ευσέβειας, ενώ μέσα τους να αρνούνται κάθε αρετή.
Έχουμε πρόσωπο πόρνης και αμαρτωλού. Είναι τέτοια η σκληρότητα της
καρδιάς μας, η λησμονιά μας, η τύφλα μας, ώστε να μην πιστεύουμε πλέον πως
διαπράττουμε πράξεις κακίας ότι υποφέρουμε απ’ αυτές, όταν στην πραγματικότητα
είμαστε οι εκτελεστές τους και τα θύματα τους… Αυτές και άλλες είναι οι
αμαρτίες που μας καθιστούν άξιους των τιμωριών, με τις οποίες o Θεός μας επισκέπτεται ως πληρωμή γι’ αυτά τα
λάθη και άλλες ίσης βαρύτητας κακοήθειες».
