Εάλω η Πόλις…

Εάλω η Πόλις…

Σκέψεις σχετικά με τα αίτια της πτώσης της Κωνσταντινούπολης και η σχέση τους με το σήμερα

Νεκτάριος Λυκιαρδόπουλος

Γράφει ανάμεσα σε άλλα Ο λόγιος μοναχός της εποχής Ιωσήφ Βρυένιος:

«Είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε το όνομα του Θεού όταν αυτό βλασφημείται, όταν θα έπρεπε να πεθάνουμε γι' Αυτόν. Αποδίδουμε το κοινό όνομα των έχθρων του σταυρού ο ένας στον άλλο, και το έχουμε συνέχεια στα χείλη μας. Καθημερινά αναθεματίζουμε και καταριόμαστε τους εαυτούς μας και τους άλλους. Χωρίς δισταγμό κάνουμε όρκους και συνέχεια ψευδορκούμε στο φοβερό και ιερό όνομα του Σωτήρα και Θεού μας, και αυτό χωρίς να υπάρχει καμιά ανάγκη…

Προσέχουμε τα όνειρα και πιστεύουμε πως μας λένε το μέλλον. Κρεμάμε φυλαχτά στο λαιμό μας εξασκούμε τη μαντεία. Καταφεύγουμε καθημερινά σε μάγους, μάντεις, γύφτους, εξορκιστές αναζητούμε στη μαγεία τη θεραπεία κάθε ασθένειας και διαβάζουμε μαγικά σε ανθρώπους και ζώα. Με ξόρκια προσπαθούμε να αυξήσουμε τη γονιμότητα των χωραφιών μας, την ανάπτυξη και υγεία των κοπαδιών μας, να επιτύχουμε στο κυνήγι, να έχουμε άφθονο τρύγο. Απομακρυνόμαστε ακόμη πιο πολύ από την αρετή ψάχνοντας συνεχώς το κακό. Η φιλία απωθήθηκε και η κακεντρέχεια πήρε τη θέση της. 0 αδελφός εκμεταλλεύεται τον αδελφό, ο κάθε φίλος ακολουθεί το δρόμο της προδοσίας.

Δεν υπάρχει έλεος, ούτε συμπάθεια μόνο μίσος και αναίδεια. Οι κύριοί μας είναι άδικοι, αυτοί που μας κυβερνούν αρπακτικοί, οι δικαστές μας διεφθαρμένοι, οι διαιτητές μας ψεύτες, οι πολίτες απατεώνες, οι επαρχιώτες χωρίς κρίση και οι πάντες εν γένει ευτελείς. Οι παρθένες μας είναι πιο προκλητικές και από τις πόρνες, οι χήρες είναι περίεργες χωρίς λόγο, οι παντρεμένες κοροϊδεύουν μια πίστη που οι ίδιες δε φυλάσσουν, οι νέοι είναι χαμένοι στην ακολασία, οι γέροι παραδομένοι στο πιοτό, οι πρεσβυτέρες προσβάλλουν τη θέση τους, οι ιερείς έχουν ξεχάσει το Θεό, οι μονάχοι ξέφυγαν τελείως από το σωστό δρόμο, οι άνθρωποι στον κόσμο είναι τόσο χαμένοι ώστε με τα λόγια μεν να δίνουν την εξωτερική εμφάνιση της ευσέβειας, ενώ μέσα τους να αρνούνται κάθε αρετή. 

Έχουμε πρόσωπο πόρνης και αμαρτωλού. Είναι τέτοια η σκληρότητα της καρδιάς μας, η λησμονιά μας, η τύφλα μας, ώστε να μην πιστεύουμε πλέον πως διαπράττουμε πράξεις κακίας ότι υποφέρουμε απ’ αυτές, όταν στην πραγματικότητα είμαστε οι εκτελεστές τους και τα θύματα τους… Αυτές και άλλες είναι οι αμαρτίες που μας καθιστούν άξιους των τιμωριών, με τις οποίες o Θεός μας επισκέπτεται ως πληρωμή γι’ αυτά τα λάθη και άλλες ίσης βαρύτητας κακοήθειες».

Και περιγράφει από την μεριά του, την Θεολογική και της πίστης, την παρακμή των Βυζαντινών….και πόσο δίκιο έχει και πόσο ίδια είναι και σήμερα τα πράγματα στην κοινωνία μας 565 χρόνια μετά…

H Πόλη έπρεπε να πέσει… η παρακμή της ήταν τέτοια όπου στο άκουσμα της ψαλμωδίας «Τη Υπέρμαχο Στρατηγό τα νικητήρια…», η Θεοτόκος έκλεισε τα αυτιά της και παραχώρησε την θέση της στη Νέμεσις, για να αποκαταστήσει την Ύβρις που είχε διαπραχθεί.

Την Ύβρη που διαπράττονταν τα τελευταία 300+  χρόνια!

Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται,  η πτώση της Πόλης έμελλε να διαφυλάξει τον Ελληνισμό…..

Στο όνομα του Ιησού, διαπράχθηκαν τεράστια εγκλήματα, κατά του πνεύματος, των τεχνών, του πολιτισμού και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, τόσο από τους Βυζαντινούς αλλά κυρίως από τους Δυτικούς της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας γνωρίζοντας η ανθρωπότητα την χειρότερη της στιγμή που έμεινε στην Ιστορία σαν μεσαίωνας.

Το Βυζάντιο πάτησε πάνω στα απομεινάρια του Ελληνικού πολιτισμού, ότι δεν είχαν εκφυλίσει οι Ρωμαίοι και το αποτελείωσε. Όμως, οφείλω να πω ότι από την άλλη μεριά, αν και δεν ήταν εύκολο, διαφύλαξε την γλώσσα και τους αρχαίους συγγραφείς, όπου αν δεν υπήρχαν μερικοί Έλληνες το γένος αυτοκράτορες και μοναχοί, θα είχαν εξαφανιστεί και αυτά.

Ο Αυτοκράτορας της Ρώμης αντικατεστάθει από τον Πάπα  και η παρακμή της Ρώμης δημιούργησε μια άλλη Ρώμη, την Κωνσταντινούπολη. Αυτή ήταν η νέα Ρώμη, που ενώ φύλαγε Θερμοπύλες για ολόκληρη την Ευρώπη, από τους βάρβαρους της Ανατολής, έμελλε να ξεπέσει και να γίνει ένα θεοφοβικό κράτος.

Το Βυζάντιο είχε γίνει ένα πολυπολιτισμικό κράτος και με κυρίαρχη μεν την Ορθόδοξη πίστη αλλά με πολλές φωνές να διαταράσσουν αυτό καθώς διακαώς οι Δυτικοί ήθελαν την Ένωση και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα πολλές εσωτερικές διαμάχες που έφθειραν συνεχώς το Βυζάντιο και την Πόλη. 

Μετά το οριστικό σχίσμα με τη δύση το 1058, το Βυζάντιο μπαίνει σε μια τροχιά προϊούσας παρακμής, τόσο  κοινωνικής όσο και θρησκευτικής. Για τέσσερις αιώνες βρίσκεται σε «ελεύθερη πτώση» έως ότου φτάσει στο «πάτο του πηγαδιού» μπροστά από τη «μπότα», του σουλτάνου Μωάμεθ Β΄.

 Σε αυτά τα 400 περίπου χρόνια διαφθοράς και απώλειας αξιών και νοημάτων ζωής η Πόλη πέφτει αρχικά το 1204 στα χέρια των ρωμαιοκαθολικών σταυροφόρων, όπου μια ολόκληρη παράδοση, ένας πολιτισμός εξευτελίζονται και ταπεινώνονται μπροστά στο τυχοδιωκτικό μένος των μισθοφόρων της «αγίας έδρας…», μα οι «χριστιανοί» του Βυζαντίου δεν δείχνουν να βάζουν μυαλό, για αυτό μετά από δυόμιση αιώνες ακριβώς! έρχεται η τελική κατάλυση από τους Οθωμανούς Τούρκους.

 Η ιστορία δεν συγχωρεί επαναλαμβανόμενες αστοχίες, και λειτουργώντας ως νέμεση, είναι άτεγκτη απέναντι στην «κατά συρροή» ύβρη.  

 Από το 1054 έως το 1453 η διχόνοια, η διαφθορά κι η αναξιοκρατία διογκώνονται και η μόνη διέξοδος που απομένει είναι η κάθαρση διαμέσου του μαρτυρίου και του σταυρού…

Όμως ας μη γελιόμαστε, καμία βοήθεια δεν πρόκειται να έστελναν οι «Ρωμαίοι», εκτός του ότι κι αυτοί ήταν διαλυμένοι, ο Πάπας μέσα σε όλα, για να στείλει βοήθεια ζητούσε να δώσει συγχωροχάρτια, και την κατάργηση της Ελληνικής γλώσσας στο Βυζάντιο…

Eνδεικτικό όμως, της ψυχολογίας της εποχής είναι, σύμφωνα με τον ιστορικό Γεώργιο Σφραντζή, η στάση των πλούσιων Kωνσταντινουπολιτών, που ενώ είχαν μεγάλη περιουσία και ενδεχομένως θα μπορούσαν να είχαν σώσει την πόλη, εξέφραζαν ανοιχτά την προτίμησή τους στον Σουλτάνο. Eξάλλου, μια νέα ερμηνεία που έρχεται από την τουρκική επιστημονική κοινότητα, όπως εξηγεί η επίκουρος καθηγήτρια Bυζαντινής Iστορίας στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, κ. Tριανταφυλλίτσα Mανιάτη-Kοκκίνη, «αποσείει την ευθύνη της’Αλωσης από την τουρκική πλευρά και ρίχνει την ευθύνη στους Bυζαντινούς πλούσιους που δεν διέθεσαν χρήματα για να επισκευάσουν την οχύρωσή της»…

H Ευρώπη έχει γονατίσει μπροστά στον Σουλτάνο εδώ και καιρό, κι έτσι στα τείχη από τις 6 Απριλίου που ξεκίνησε η μάχη έως και την 29^η Μαίου 1453, δεν βρίσκονται περισσότεροι από 9,000 άνδρες. Εκ των οποίων οι 4,000 είναι Έλληνες.

Ο Μωάμεθ είχε πάνω από 12,000 Έλληνες γενίτσαρους που τους έστρεφε εναντίων, μαζί με 150,000 υπόλοιπο στρατό. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, δεν παραδόθηκε, έμεινε πιστός στις Ελληνικές και Χριστιανικές αξίες και σαν άνδρας, έπεσε στη μάχη!

Πράγματι, ολιγάριθμοι ήταν αυτοί που αντιστάθηκαν ενόπλως έναντι των κατακτητών. Η Αγιά Σοφιά, όπως και όλες οι εκκλησίες ήταν γεμάτες, εκτός των γυναικόπαιδων, από μοιρολάτρες άντρες που περίμεναν να τους σώσει ο Θεός….Ήταν τέτοια η θρησκολατρεία (παρ ότι και ψεύτικη) όπου το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού, αυτό ως προς τον αντρικό πληθυσμό, είχε βάλει τα καλογερικά ράσα… και σαν ανταμοιβή γι αυτή την κατάντια τους, όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Πόλη, εισέπραξαν δολοφονίες, λεηλασίες, βιασμούς και έκτροπα πάσης φύσεως. Πραγματικοί υπερασπιστές υπήρξαν, πλην των ολίγων γύρω από τον Παλαιολόγο, οι Γενοβέζοι και ολίγον οι Βενετοί. Βέβαια, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τους, έστω και ελάχιστους, Κρητικούς που πήγαν προς υπεράσπιση της Πόλις, όταν κανένας άλλος από τις Ελληνικές πόλεις δεν στράφηκε εκεί για την υπεράσπιση της.

Η Πόλη έπρεπε να πέσει και να πάρει μαζί της όλα αυτά…και να τα ξεπλύνει!

Η Ορθόδοξη πίστη και ο Ελληνισμός δεν θα έβρισκαν τα κοινά στοιχεία εκείνα που γέμισαν φλόγα την καρδιά των αγωνιστών του 1821, για να γράψουν ξανά οι Έλληνες έπη… εάν δεν είχε προηγηθεί ο εξαγνισμός τους, μέσω της πτώσης και της άλωσης της Πόλης και ολόκληρου του Ελληνισμού. Με μία πορεία έως το 1940, όπου και πάλι μετά ξεκίνησε ο μαρασμός και η παρακμή, για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου και πάλι έχουμε την ίδια κατάσταση με διαφορετικά πρόσωπα ή προσωπεία. Η πίστη και ο ελληνισμός των Ελλήνων έχουν διαβρωθεί σε τέτοιο σημείο, όπου η Νέμεσις και πάλι θα δώσει την λύση μέσω της καταστροφής.

Και όσον αφορά την πίστη, οι νεοέλληνες έχουν τόσο απομακρυνθεί με αποκορύφωμα οι ηλικιωμένοι να βλέπουν τουρκικά σήριαλ μετά μανίας και μετά να πηγαίνουν στην εκκλησία να ακούνε την θεία λειτουργία σα ζόμπι, χωρίς να καταλαβαίνουν τι γίνεται…να έχουν επιδοθεί όλοι σε μία παράλογη προσπάθεια επιβίωσης που χαρακτηριστικό της είναι το τι θα φάμε τι θα πιούμε και τι θα αρπάξει ο κώλος μας, κυριολεκτικά! Οι πλούσιοι «έλληνες» ξεπουλάνε τις επιχειρήσεις τους σε ξένους και οι περισσότεροι σε τουρκικών συμφερόντων εταιρίες, ακόμα και το ίδιο το κράτος κάνει το ίδιο με την Εθνική περιουσία και το κάνει αντισυνταγματικά – παράνομα και κανένας δε μιλάει, καμία αντίσταση... Καμία έγνοια για την πατρίδα, καμία έγνοια για τον γείτονα και τον πλησίον που δεν έχει να φάει… αρκεί να αυξήσει ο καθένας τον ζωτικό του χώρο… «ας καεί το σπίτι του γείτονα, το δικό μου μην πάθει τίποτα».

Με φωτεινές εξαιρέσεις ελάχιστους Έλληνες που τολμούν να πουν τα πράγματα όπως είναι, να αφυπνίσουν όσους μπορούν και να τους κάνουν να πάρουν στο κυνήγι αυτούς που επιβάλουν στους Έλληνες αυτόν τον τρόπο ζωής, και στο τέλος φαίνονται γραφικοί, όπως γραφικοί φαίνονται και οι μοναχοί του τελευταίου φάρου της Ορθοδοξίας, της Μονής Εσφιγμένου, στο Αγιο Όρος, οι οποίοι αρνούνται πεισματικά να φιλήσουν το χέρι (και το "δακτυλίδι") του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου – πρώην αξιωματικού του Τουρκικού Στρατού και πρεσβευτή της Παγκόσμιας Θρησκείας – Σαλάτας, που θέλει να επιβάλει η ΝΤΠ, ώστε ο υπνωτισμός των ανθρώπων να είναι σίγουρος και κλειδωμένος, από όλες τις μεριές.

...δεν ξέρω εάν πρέπει να θρηνούμε, σαν Έλληνες, την πτώση της Πόλης… από την άλλη σίγουρα δεν μπορούμε να πανηγυρίζουμε, όμως αυτό που δυστυχώς δεν κάνουμε, είναι να διδασκόμαστε από την Ιστορία και να προσπαθούμε να μην επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.

Εάλω η Πόλις…

Το άρθρο αυτό αφιερώνεται στην μνήμη ενός αντιναύαρχου, του Ιωάννη Βασιλειάδη, φίλου του πατέρα μου, όπου μαζί το 1978, με τα αντιτορπιλικά Κανάρης και Μιαούλης, ταξίδεψαν στην Οδησσό (γενέτειρα του πατέρα μου) ως επίσκεψη καλής θελήσεως στην τότε ΕΣΣΔ.

Ο πατέρας μου κλήθηκε σαν αξιωματικός του ΠΝ, επειδή μιλούσε καλά τα Ρώσικα, οπότε τον χρειάζονταν σαν διερμηνέα και σαν πιλότο επειδή σαν Καπετάνιος του εμπορικού ναυτικού είχε περάσει πάνω από 20 φορές τα στενά του Ελλήσποντου και τον Βόσπορο. Οι Τούρκοι δεν είχαν δώσει άδεια να περάσουν τα 2 αντιτορπιλικά μας, ενώ το είχαν ζητήσει επανειλημμένως 3 μήνες πριν το ΓΕΝ (ήταν η πρώτη φορά που θα περνούσε Ελληνικό πολεμικό πλοίο από τον Ελλήσποντο μετά τον 1^ο παγκόσμιο πόλεμο). Έτσι περάσαν χωρίς άδεια και είναι καταγεγραμμένο ότι είναι τα πρώτα πλοία που περνώντας από τον Τουρκικό Ναύσταθμο, δεν χαιρετήσαν την Τουρκική σημαία! (αυτό είναι αιτία να σταματήσουν και να συλλάβουν τους αξιωματικούς οι Τούρκοι, σύμφωνα με το Ναυτικό δίκαιο, ακόμα και τα εμπορικά χαιρετάνε).Κι όλα αυτά όταν γυροφέραν τα αντιτορπιλικά τόσο ταχύπλοα σκάφη του τουρκικού πολεμικού ναυτικού, όσο και από αέρος ελικόπτερα και βομβαρδιστικά.  Χαρακτηριστικά είπε όταν τον ρώτησε ο πατέρας μου

«Γιάννη θα κατεβάσουμε την σημαία να χαιρετήσουμε»? και απάντησε ο Ναύαρχος

«Όχι Διονυσάκη (έτσι τον έλεγε), πες στους αξιωματικούς ότι δε θα κατέβει η σημαία…», συνεχίζοντας ατάραχος, την δουλειά του στο γραφείο του.

Τέτοιοι άνδρες λείπουν από την σημερινή Ελλάδα, σα τον Ναύαρχο Βασιλειάδη, που απλά να είναι Έλληνες και να έχουν αρχίδια!